۱. ماجرا از کجا شروع شد؟

روز جهانی زن از جنبشی کارگری شروع شد و به رویدادی در سال تبدیل شد که سازمان ملل متحد آن را به رسمیت شناخته است.

بذر این ماجرا در سال ۱۹۰۸ کاشته شد، زمانی که ۱۵ هزار زن در شهر نیویورک راهپیمایی کردند و خواهان ساعات کار کمتر، حقوق بیشتر و حق رأی شدند. حزب سوسیالیست آمریکا، یک سال بعد از این راهپیمایی، اولین روز جهانی زن را اعلام کرد.

ایدهٔ جهانی شدن این روز از زنی به نام کلارا زتکین بود. او این پیشنهاد را در سال ۱۹۱۰ در کنفرانس جهانی زنان کارگر در کپنهاگ داد. در این کنفرانس ۱۰۰ زن از ۱۷ کشور جهان حضور داشتند که همگی به اتفاق آراء با پیشنهاد او موافقت کردند.

اولین بزرگداشت این روز در سال ۱۹۱۱ در اتریش، دانمارک، آلمان و سوئیس برگزار شد. جشن صد‌سالگی این رویداد هم در سال ۲۰۱۱ برگزار شد، امسال روز جهانی زن ۱۰۹ ساله می‌شود و صد و نهمین روز جهانی زن را جشن می‌گیریم.

در سال ۱۹۷۵ سازمان ملل متحد این روز به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۹۶ هم سازمان ملل متحد، موضوع “بزرگداشت گذشته، برنامه‌ریزی برای آینده” را انتخاب کرد. موضوع امسال سازمان ملل “جهان برابر، جهان توانا” است و برای تحقق آن از همه‌ٔ انسان‌ها درخواست می‌کند تا همراه یکدیگر جهانی با برابری جنسیتی بسازند.

روز جهانی زن روزی است که پیشرفت زنان در جامعه و سیاست و اقتصاد جشن گرفته می‌شود، ریشه‌های سیاسی این روز، اعتصابات و اعتراضات و جنبش‌ها، همه برای ایجاد آگاهی و هشدار نابرابری‌های مستمر بوده‌اند.

۲. چه تاریخی است؟

۸ مارس. کلارا زتکین برای روز جهانی زن، روز خاصی را در نظر نداشت. این روز تا سال ۱۹۱۷ و تا اعتصاب زنان روسیه در زمان جنگ برای “نان و صلح”، شکل رسمی به خود نگرفت. چهار روز پس از اعتصاب زنان، تزار ناچار به کناره‌گیری شد و دولت موقت حق رأی زنان را تضمین کرد. تاریخ شروع اعتصاب زنان درتقویم میلادی قدیم که آن زمان در روسیه رایج بود، یکشنبه ۲۳ فوریه بود. این روز در تقویم میلادی جدید برابر با ۸ مارس و همین روزی است که امروزه گرامی داشته می‌شود.

۳. آیا روز جهانی مرد هم داریم؟

بله، ۱۹ نوامبر، اما این روز فقط از دههٔ ۱۹۹۰ به این مناسبت انتخاب شده است و هنوز سازمان ملل متحد آن را به رسمیت نشناخته است. مردم در بیش از ۶۰ کشور جهان از جمله بریتانیا آن را جشن می‌گیرند. اهداف این روز عبارتند از”توجه به سلامت پسران و مردان، بهبود روابط جنسی، ترویج برابری جنسیتی و تشویق نقش و الگوی مثبت مردانه”. موضوع سال ۲۰۱۹ “ایجاد تغییر و دگرگونی برای پسران و مردان” بود.

۴. روز زن در سراسر جهان چگونه برگزار می‌شود؟

در بسیاری از کشور‌ها این روز تعطیل رسمی است از جمله در روسیه که سه چهار روز قبل و بعد از ۸ مارس بازار گلفروشی‌ها داغ است.

در چین، به توصیهٔ شورای دولتی خیلی از زنان می‌توانند این روز را نیمه‌وقت کار کنند البته خیلی از کارفرمایان هم نصف روز مرخصی به کارکنان زن خود نمی‌دهند.

در ایتالیا، روز جهانی زن، یا “لا فِستا دِلا دونا” با هدیه دادن شاخه‌ای گل میموزا گرامی داشته می‌شود. منشاء این رسم روشن نیست اما باور این است که از رم و پس از جنگ جهانی دوم شروع شده است.

در آمریکا، ماه مارس ماه تاریخ‌ساز زنان است. هر سال به افتخار دستاور‌د‌های زنان آمریکایی، رئیس‌جمهوری بیانیه‌ای صادر می‌کند.

۵. برنامهٔ امسال چیست؟

کارزار روز جهانی زن، امسال هشتگ #EachForEqual را انتخاب کرده است که به معنای تلاش هر فرد برای برابری است و برگرفته از ایده‌ٔ وظیفهٔ اجتماعی هر فرد است.

این کارزار اعلام می‌کند “ما هر کدام جزئی از کل هستیم. کار‌های فردی ما، گفتگو‌های ما، رفتار‌ها و ساختار‌های ذهنی ما بر جامعهٔ بزرگ‌تر اطرافمان اثر می‌گذارد”.

“همه با هم، می‌توانیم تغییری به وجود آوریم. همه با هم، می‌توانیم به ایجاد جهانی مبتنی بر برابری جنسیتی یاری رسانیم”.

در چند سال گذشته جنبش‌های زنان به رشد بی‌سابقه‌ای رسیده‌اند. در ماه اکتبر ۲۰۱۷، میلیون‌ها زن در جهان با هشتگ #MeToo در شبکه‌های اجتماعی آشکارا از تجربه‌های آزار و اذیت‌های جنسی گفتند و رواج گستردهٔ آن را در جهان افشا و محکوم کردند.

در سال ۲۰۱۸، هشتگ #MeToo در سراسر جهان گسترش پیدا کرد و کشورهایی مثل هند، فرانسه، چین و کرهٔ جنوبی با درخواست تغییر رویه در جهان، به این کارزار پیوستند. در ایالات متحده، تعداد زنان انتخاب‌شده در انتخابات میان‌دوره‌ای بی‌سابقه بوده است.

سال گذشته پس از یک همه‌پرسی در ایرلند شمالی، سقط جنین قانونی شد و هم‌چنین قانون چگونگی پوشش و رفتار زنان در مجامع عمومی سودان لغو شد.

The post چند نکته درباره روز جهانی زن appeared first on کانون فرهنگی-سیاسی خلق تورکمن.

سرکار خانم جنیدی معاون محترم حقوقی رئیس جمهور
سرکار خانم ابتکار معاون محترم امور زنان و خانواده رئیس جمهور
سرکار خانم اولاد قباد رئیس محترم فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی
سرکار خانم سلحشوری نماینده محترم مجلس شورای اسلامی

با سلام،
همانطور که می‌دانید، نرگس محمدی بیش از ۷ سال دور از همسر و فرزندانش حبس در زندان اوین را تحمل کرده و اینک ناجوانمردانه اسارت در اسیری را سر می‌کند. جدا از چرایی بی‌عدالتی برای اتهامات سنگین به وی، جدا از بی‌قانونی‌های در رفتار با وی، جدا از قطع ارتباط کامل او با همسر، جدا از قطع مکرر تماس‌های تلفنی او با فرزندان راه دور، جدا از عدم رسیدگی‌های مکرر به درمان و توجه به سلامتی او، جدا از نبود ارتباط او با وکیل قانونی و جدا از اعتراض همیشگی به چرایی این‌همه خشونت و خشم برای محبوس کردن زنان و مردان اسیر و در حصر دیگری که گناه‌شان صرفا زبان به اعتراض گشودن به حق خود و حق مردم است، اینک بنا به یادداشت‌های دردناک نرگس و خبرهای رسیده از خانواده‌اش در ملاقات با وی، خشونت در اسارت به اوج خود رسیده است.

اینک بر اساس همین گزارش، رئیس زندان و همکارانش همراه با مامورین امنیتی که داعیه مذهب و مذهبی بودن دارند دست بر زنی اسیر بلند می‌کنند و خشم خود را گروهی بر سر او فرود می‌آورند. دردی و شرمی است که با زن جوان اسیر بیمار دور از همسر و فرزندان چنین کنند. به راستی در این دستگاه قضا چه می‌گذرد؟ نمی‌دانیم به که شکایت بریم؟ از این رو به این رسیدیم شاید این بار تدبیر و منش مسالمت‌جویانه زنان مسئول این دیار بتواند هشدار دهنده باشد. در شرایط لرزان امروز ایران فکری کنید. این‌همه خشم و خشونت و زندان و اسارت بس نیست؟

از شما می‌خواهیم بنا به مسئولیت خود، همه توان خویش را برای رهایی نرگس از حبس به کار گیرید. او بیمار است و تنِش بیش از این مجددا او را به بستر بیماری سخت میرساند و شاید هم…

از شما می‌خواهیم تلاش کنید تا ضمن بازبینی فیلم کامل جابجایی نرگس از زندان اوین از ادامه برخوردهای غیرقانونی توسط مسئولان زندان و مراجع امنیتی ممانعت به عمل آید.

از شما می‌خواهیم تلاش کنید تا گزارش پزشکی قانونی در مورد ضرب و جرح او در اختیار وکیل و مقامات ذی ربط قرار گیرد. از شما می‌خواهیم تلاش کنید تا شکایت او و خانواده‌اش بررسی و به آن پاسخ قانع کننده داده شود. و از شما می‌خواهیم تلاش کنید تا نرگس محمدی به کانون خانواده‌اش بازگردد.

رونوشت: جناب آقای آوایی وزیر محترم دادگستری

امضاکنندگان:

زریندخت عطایی (سحابی) – حامد سحابی – دّره سحابی – زهره سحابی – حبیب‌الله پیمان – محمد ملکی – لطف‌الله میثمی – مینو مرتاضی لنگرودی – علیرضا رجائی – سعید مدنی – طاهره طالقانی – حسین رفیعی – رضا رئیس طوسی – نظام‌الدین قهاری – محمد محمدی اردهالی – مسعود پدرام – فاطمه گوارایی – احسان شریعتی – سوسن شریعتی – سارا شریعتی – کیوان صمیمی – حمید احراری – ناصر هاشمی – فیروزه صابر – محترم رحمانی – زهرا رحمانی – میترا رحمانی – درخشنده تیموریان – – بهمن رضاخانی – بهزاد حق‌پناه – ابوالفضل بازرگان – اکبر بدیع‌زادگان – علیرضا اکبرزادگان – محمد حسین بنی‌اسدی – هادی هادی‌زاده – عماد بهاور – صفا بی‌طرف – محمد توسلی – مجتبی خندان – محمد حسن داوودی – احد رضایی – محمد فرید طاهری – علی‌اصغر غروی – غفار فرزدی – علی گرجی – احسان مالکی‌پور – محسن محققی – سعید محمدی – مهمدی معتمدی‌مهر – علی ملکپور – خسرو منصوریان – جلال بهرامی – یونس حاجی‌زاده – محمدرضا حمسی – طاهره علی‌زاده – مجید شیعه علی – علیرضا هندی – ابوالفضل نجفی – جعفر گنجی – فریده غیرت – محمد جواد مظفر – مصطفی مسکین – عبدالعلی بازرگان – رضا مسموعی – سعیده منتظری – طاهره منتظری – سعید منتظری – مرتضی منتظری – ملیحه دردکشان – فاطمه دردکشان – محمد دردکشان – وجیهه دردکشان – منیژه دردکشان – فخرالسادات محتشمی‌پور – آذر منصوری – صفورا فرهنگ‌خواه – منصوره حمصیان – زهرا حیدرزاده – عاطفه پهلوان – محبوبه بهمنی – رامین اخلومدی – فاطمه نوروزی – محمد ناظری – نوگل منشوری – ابراهیم زرگران – محسن باقری – مهدی بهرامی – محمدرضا ایزد – عزت طهماسبی – جمیله کریمی – طاهره رحیمیان – ناصر آملی – الهام ناسوتی – محمد آزاد – ماه‌سلطان کاشی – غلامعلی غلامی – زهرا توحیدی – امید عبدالوهابی – مصطفی رسته‌مقدم – اشکان اشعریون – پیرایه مراد نژاد سرخ‌کلایی – هاله عرب‌زاده – ویدا ربانی – حبیبه گلرخ – حسین یزدی – محمود خراسانی – پرشنگ خیرخواهی – فرشته احمدی – سهراب دهقان – فاطمه عباسقلی‌زاده – محمد امامی – حسین شمس – شهاب حسینی نیک – وحید دستگاه‌دار – علیرضا شیدا – عباس پیمانفر – زهرا فصیحی – ابوالفضل جعفرپور – محمد عزآبادی – عذرا رضایی – حسین سربندی – محسن عربی – محمدعلی محمودی مقدم – محدثه عاطفی – عیسی سحرخیز – زهره آقاجری – نسرین اکبری – حسین فرزین – محمود شکیبا – حسینعلی تاجیک – جواهر رایج کفش‌گیری – سکینه انصافی – مجتبی بدیعی – منصور سروش – آذرم موحدی – پروین گنجی قلیچی – اسماعیل حسین‌پور – حسین کبیر – مریم بدخش – محبوبه بدخش – ابوالفضل رادمند – علیرضا فرزین – فاطمه جباری – حسنعلی کوهی – فهیمه توکلی – فاطمه اژه‌ئیان – مهلا بهمنی – علیرضا شیرنگی – فواد حاتم‌نژاد – ابوالفضل عرب عامری – نیکان آرخی – اعظم امینی – علی اصغر غلامی – ملیحه سبطی – پگاه برهان‌پور – نسرین حسین‌نژاد – الهه درویش محمدی – معصومه بیات – معصومه حقانی – سیاوش حاتم – راضیه ناطق – نرگس مولودی – پری میربک – فاطمه مرادی – بتول اسدی – زهرا کرباسچی – زهرا حقانی – سیده سکینه خاتمی – علیرضا علیجان پور – مهدی محمدی – کریم محمدی – عذرا بازرگان – رویا محمدی – ریحانه طباطبایی – شهناز سیاقی – نسیم باقری – محبوبه رمضانی – زهرا کریمنیا – مختار عالمی – ثریا یوسفی – سودابه ضیایی – جهانگیر محمدزاده – فاطمه صادقی – فرخنده جبارزادگان – لیدا فاضلی – سعید دهقان – منیژه محمدی – شیما قوشه – منیژه موذن – اکرم مصباح – فریده میرشکاری – پروین فهیمی – صادقه شیردل – عالیه مطلب‌زاده – گلاره کاکاوند – فروغ اکبری – پروانه آل بویه – آزاده فرقانی – منظر ضرابی – عباس صادقی – شهرزاد هاشمی – معصومه دهقان – سکینه حبیبی – احترام حبیبی – غلامحسین حبیبی – عطا محمدی – مینا ربیعی – ژینوس سبحانی – نسرین ملکی – اعظم اکبرزاده – سونیا ترکمان – مرجان شهرابی – نسرین طاعتیان – محمود بهزادی‌راد – کمال رضوی – فهیمه بهرامی – سید حسین موسوی – محمد تقی حقبین آذر – فرزانه عرفانی‌منش – زهره سروش‌فر – سمانه سهرابی – سمیه مومنی – هادی درویشی – افسانه نجانی – آرمان ذاکری – علی ساریخانی – رضا آمدی – علی ضیایی‌ها – حمیدرضا عابدیان – مرضیه باروتی – عباس خادم مولا – علی خوشگواری – فرامرز مافی غفاری – محمد تقی محمدی – معصومه رحمانی – رقیه زارعپور حیدری – الهه مجردی – زهرا سادات بدیعی – نیوشا بدیعی – فاطمه خرمی‌دوست – کبری کربلایی – نرگس سوری – آدینه بیگی – احد عبدالحسین‌وند – شایسته سادات شهیدی – لیلا ابراهیمی – جعفر زمانی – فائقه ملکی – آزاده علیزاده – صدیقه جنابی – سحر موسوی – محترم براتی‌منش – سعیده سعیدی – فهیمه افشاری – مجید قاضی‌پور – نادیا کمان‌کش – زهرا رحیمی – رویا بلوری – سوری صحرانورد – فاطمه آقانوری – غفارزاده – زهرا آقاجانی – فاطمه آدینه وند – حسین جزایری – ناهید علیخانی – زهره محققی – فیروزه فیروز – زهرا ربانی املشی – فتح ربانی املشی – سارا امانی – صدیقه کنعانی – طاهره میثمی – شیما فکار – فرزانه افشاری – فاطمه پزشک – هانیه علیزاده – فاطمه طاهری – سعید رضوی فقیه – جواد سلیمانی – شایا شهوق – مهدی زمانی – احمد هاشمی – علیرضا شمسیان – علی رحیمی مقدم – ابوطالب آدینه‌وند – حمیدرضا رسولیان – فاطمه آذری – بتول نوری‌ها – فهیمه افشاری – اکرم رحیمی – صدیقه کوشا – بتول حجتی – افسانه احمدپور – فریبا عسگری – مرتضی امینی – مرتضی امیری جرقویه – مرتضی نیلی – مرتضی توکل – رثا تیموری – محبوبه شیروانی – رضا کشاورز – وجیهه عظیما – زهرا کرباسچی – مطهره ملکی – حسین گودرزی – رضا تیموری – بتول اسدی – افسانه نجاتی – ندا مستقیمی – فاطمه فتحی – عباسعلی فاتح – احمد نظری – مرتضی عبدی – رضا احمدی – اشرف میرعباسی – غلامرضا حجتی – مجتبی لطفی – سید رضا احمدپور – عبدالحسین ایرانی – طاهره میلانی – زینب ایرانی – سید محمد علی سادات حسینی – سید مهدی منزوی – محمدرضا – کرباسچی – عباس بنی‌رضی – ولی الله امامی – سید رضا مجیدی – عباس منوچهری – فضل‌الله صلواتی

The post نامه سرگشاده فعالین سیاسی-اجتماعی درخصوص وضعیت نرگس محمدی appeared first on کانون فرهنگی-سیاسی خلق تورکمن.

سپیده قلیان، فعال مدنی، در یک رشته توییت، با روایت وضعیت چند زن زندانی، از شکنجه و بی‌عدالتی‌هایی که علیه زنان در زندان‌های جمهوری اسلامی اعمال می‌شود‌، پرده برداشته است.

او که خود در جریان اعتراضات کارگران هفت تپه در خوزستان بازداشت و زندانی شد،در دادگاه تجدیدنظر بدون حضورش به ۵ سال‌زندان محکوم شده است.

سمیه شهبازی، داستان زنی که اعدام شد

قلیان در ابتدا، ماجرای سمیه شهبازی جهروبی، زندانی متهم به قتل عمد را که در زندان سپیدار اهواز اعدام شد، در یادداشتی خطاب به او، این گونه شرح می‌دهد:

«حکم نجفی صادر شد. ۷ سال حبس. یاد غریبی‌ات افتادم، تو زن بودی و برای گذران زندگی‌ات راننده‌ی سرویس مدارس شدی، راننده‌ای که با دانش‌آموزان زندگی عاشقانه‌ای داشت. هر هفته‌ با جوجه‌هایش به گردش میرفت و جدای از راننده برایشان، رفیق پایه و اهل حالی بود که لنگه نداشت.

یک روز برای اینکه اتومبیل بخری تا با وسیله‌ی نقلیه‌ خودت کار کنی، برای گرفتن وام به بانک می‌روی، مدیر بانک با تو صحبت می‌کند و کاش صحبت نمی‌کرد. تو راننده‌ سرویس مدارس بودی و عاشق سمانه و مصطفی و مادرت. این را مدام باید نوشت، مدیر بانک از قدرت و جایگاهش سواستفاه می‌کند. هر بار به بهانه‌ای تو را سر می‌دواند آخر سر قصه به راهی عجیب کشیده می‌شود، تو اما به آن دلیلی که زن تحت ستم ایرانی آن را درک خواهد کرد، تن به حضور این مرد در زندگی‌ات می‌دهی و فکر نمی‌کنی تو را از جوجه‌هایت، سمانه، مصطفی، مادرت خواهد گرفت.

مرد اما بعد از نزدیک شدن به تو می‌گوید عاشق سمانه هم شده‌ام، او قدرت و جایگاه دارد و خب به راحتی می‌تواند به هر زنی آزار جنسی وارد کند و کک هیچکس نگزد، تو سعی می‌کنی او را از خانواده‌ات دور کنی اما او تهدیدت می‌کند و هربار با یک بازی تو را شکنجه می‌دهد.

بهتان، کتک، تهدید به سوزاندن سمانه فقط بخشی از شکنجه‌ای‌ست که تو متحمل می‌شوی، هیچ راه فراری نداری، او پول و قدرت اجتماعی دارد، تو حتی بخاطر روابط اقای مدیر شغل رانندگی سرویس مدارس را هم از دست می‌دهی، به او می‌گویی به خانه‌مان بیا باهم شام بخوریم تا به سمانه هم بگویم بیاید.

با خشمی که از سر استیصال بود، از دفاع از خود و سمانه. در غذایش داروی بیهوشی حل می‌کنی، و او کنار خودت بیهوش می‌شود، او را به داخل ماشین منتقل می‌کنی و به بیرون از شهر می‌روی، روی جسدش بنزین می‌ریزی و اورا می‌‌سوزانی.

می‌روی چند متر آن‌طرف‌تر می‌گویی نه نه مرده است دوباره برمی‌گردی و روی آن مجددا بنزین می‌ریزی و فریاد می‌زنی ببین کی سوووووخت! متجاوز سوخت و تو خودت به اگاهی محله‌تان می‌‌روی و می‌گویی، کشتمش چاره‌ای‌ نداشتم.

پس از ۶ سال هر روز شکنجه شدن در زندان سپیدار بدون خداحافظی، بدون ملاقات با سمانه و مادرت، تو را کشتند. تو را کشتند گرچه تو از همان روزی که زن شدی هر روز کشته شدی.

خندان پای چوبه‌ دار رفتی و باز هم تنها نگرانی‌ات سمانه بود، خانواده‌ مقتول ۱۵ میلیارد دیه می‌خواستند که تو ۱۵ میلیارد لباس در بند بافتی و کار کردی اما همه‌شان یک هزارم پول دیه‌ام نشدند. سمیه خواهرم قصه‌ تو قصه‌ خیلی از زندانیان زنی‌ست که به اتهام قتل در زندانند.

قصه‌ ساقی، اکرم، خدیجه، همه‌شان. دوستتان دارم من از شما درس برابری جنسیت را آموخته‌ام.»

مکیه نیسی، تمام خانواده‌ در زندان

سپیده قلیان در ادامه به وضعیت مکیه نیسی، دیگر زن زندانی می‌پردازد و می‌نویسد:

«همسر مکیه نیسی از مهر ۹۷ مفقود شده است، وزارت اطلاعات به مکیه و خانواده‌ مکیه (که اکثرا در بازداشت هستند) گفته‌اند که تا همسرت را پیدا نکنیم هیچ‌کدامتان آزاد نخواهید شد، این درحالی است که آشنایان مکیه، شاهد بازداشت همسر او بوده‌اند، حالا مکیه در وضعیتی قرار دارد که وصف رنج آن ممکن نیست. سه فرزند خردسال دارد (۷، ۸ و ۵ ساله) تمام خانواده‌اش به جز یکی از خواهرانش در بازداشت به سر می‌برند. در زندان برای تامین هزینه‌هایش مجبور به انجام کارگری‌های سخت است. مکیه در طول بازداشت مدام مورد شکنجه قرار گرفته است.»

سپیده قلیان تاکید می‌کند که «بی خبری مطلق از وضعیت فرزندان بی پناه و خردسالش، بازداشت تمام اعضای خانواده‌اش، تهدید، ضرب و شتم، ماه‌ها انفرادی بدون بازجویی از مصادیق شکنجه‌هایی است که ذکر شد.»

زهرا حسینی، زن، عرب، اهل سنت

همچنین زهرا حسینی متولد ۱۳۷۴، متاهل و دارای دو فرزند دختر ۵ و ۶ ساله، دیگر زندانی زنی است که سپیده قلیان وضعیت او را شرح می‌دهد:

«خواهر عربم را با دست و پای کبود اولین بار وقتی دیدم که برای انگشت‌نگاری باهم به زندان سپیدار منتقل شدیم، زهرا گروگان اطلاعات است، آن‌ها شوهر زهرا را می‌خواهند و ادعا می‌کنند شوهر او داعشی‌ست. زهرا از آبان ۹۷ در بازداشت موقت به سر می‌برد. به مدت ۵ ماه در سلول‌های بازداشتگاه (شکنجه‌گاه) اطلاعات اهواز نگهداری می‌شده است. یک شب برای بازجویی مرا بردند، با تمام اینکه در تمام مدت بازداشت با چشم‌بند بودیم، اما متوجه برخی از صداها می‌شدیم، صداهایی که از هزار تصویر گویاتر و زنده‌تر بودند.

زندانبان مرد وقتی عصا را به من داد (یک تکه مقوا که پل ارتباطی ما زنان و زندانبان‌های مرد بود و مارا به مکان مورد نظر هدایت می‌کردند)، حس کردم صدای یک زن دیگر می‌آید که کمی ان‌ طرف‌تر با من به طرف اتاق بازجویی می‌رود. اتاق‌های باجویی نزدیک هم بود و ما صدای تمام بازجویی‌های اتاق بغل دستی‌مان را می‌شنیدیم، هیچ آزاری بالاتر از این نبود، روز اول بازجویی من بود و روز نمی‌دانم چندم بازجویی زن ناشناس، بازجویی از صبح تا دم‌دمای صبح ادامه داشت، خوب به یاد دارم بازجوها از او می‌خواستند اعتراف کند داعشی‌ست او فقط می‌گفت: من اهل سنت هستم.

یکهو صدای کتک‌کاری بالا گرفت، او را می‌زدند و او فریاد می‌زد و بازجوها محکم‌تر می‌زدند می‌گفتند نه باید صدات در بیاد، اعتراف کن به اون چیزی که هستی تا ولت کنیم، دیگر صدایی نیامد، دو روز بعد مرا با چشم‌بند سوار اتومبیلی کردند که صدای دو زن دیگر هم می‌آمد. به مقصد که رسیدیم، چشم‌بند‌هایمان را در آوردیم، متوجه دو زن دیگری شدم که یکی از آنها چشم و چالش کاملا کبود بود، مارا برای انگشت‌نگاری آورده بودن و از این فرصت استفاده کردیم تا باهم صحبت کنیم، علی‌رغم اینکه مامور تهدیدمان کرده بود که لام تا کام باهم هیچ حرفی نزنیم.

باهم احوال‌پرسی کردیم و زخم‌های تنمان را نشان یکدیگر دادیم، از نگرانی‌هایمان گفتیم و آخر سر زهرا گفت: تو همانی نیستی که دو شب پیش در اتاق بغلی بازجویی می‌شدی؟ می‌گفتند کمیسیون (کمونیست) هستی و بهت حمله می‌کردند، گفتم بله زهرا جان، توام همانی هستی که می‌گفتند بگو داعشی‌ام؟

از آن‌روز تا همین‌ امروز که ماه‌ها باهم در زندان سپیدار هم‌بند بودیم خواهر هم شده‌ایم‌، و همین امر موجبات خشم اطلاعات را فراهم نمود. زهرا یکی از صدها زن عربی‌ست که در اهواز تحت بازداشت/شکنجه/ستم است‌، به دو دلیل : یک زن است. دو عرب است.»

الهه، «بچه‌ در شکمت را هم همینطور سقط می‌کنیم»

در ادامه، سپیده قلیان درباره الهه درویشی، متولد ۱۳۷۹ می‌نویسد که دارای یک فرزند هفت ماهه است:

«الهه از شهریور ۹۷ در بازداشت است، حین دستگیری او همان روز صبح متوجه بارداری‌اش می‌شود. ۶ ماه در اطلاعات اهواز نگهداری می‌شود و شبانه به تهران منتقل می‌شود. الهه همسر حسن درویشی یکی از افرادی است که جمهوری اسلامی ادعا می‌کند که در ترور ۳۱ شهریور نقش داشته است. و او به گفته‌ اطلاعات در همان روز ۳۱ شهریور کشته می‌شود‌ البته هیچ جنازه‌ای به الهه و خانواده‌اش نشان داده نشده، جز یک عکس تکه پاره از حسن که در روزهای نخست بازداشت به الهه نشان می‌دهند و می‌گویند خودت و بچه‌ای که در شکم داری را هم همینطور سقط می‌کنیم اگر آنچه را که ما می‌خواهیم ننویسی‌، الهه تا به امروز ( آذر ۹۸) در بازداشت موقت به سر می‌برد، به او گفته‌اند اعدامت می‌کنیم تا انتقام کشته‌ها را از عزیزان حسن بگیریم. همین‌قدر قانونی همین‌قدر انسانی. فرزند الهه در زندان سپیدار دیده به جهان گشود و نامش علی است. فرزندی که در شرایط بسیار سخت سپیدار بزرگ می‌شود. در مورد وضعیت زندان سپیدار هم مفصل خواهم گفت.»

زنان زندانی دیگر …

سپیده قلیان همچنین به طور مختصر مشخصات زنان زندانی دیگر را می‌دهد که از مرداد، شهریور یا آذر ۹۷ همچنان در بازداشت موقت هستند:

زهرا شجرات، متولد ۱۳۶۱، متاهل، دارای ۳ فرزند؛ سکینه سگور، متولد ۱۳۶۴، متاهل، دارای یک فرزند یک ساله به نام فاطمه که در زندان به دنیا آمده‌ است؛ سوسن سعیداوی ۴۵ ساله؛ معصومه سعیداوی ۴۸ ساله، متاهل که همراه تمام خانواده‌اش در زندان است؛ خلود سبحانی متولد ۱۳۷۸؛ مریم حمادی متولد ۱۳۷۰ و دارای یک فرزند ۳ ساله به نام ماریا؛ و فاطمه تونیت‌زاده، مادر مریم حمادی.

The post روایتی دردناک از شکنجه زنان از درون زندانهای رژیم! appeared first on کانون فرهنگی-سیاسی خلق تورکمن.

زنان زندانی در اوین در بیانیه خود که متن آن در وبسایت کانون مدافعان حقوق بشر در ایران منتشر شده، با اشاره به “سال‌ها کشاکش قدرت مسلط با آزادیخواهی و عدالت‌طلبی”، از جمله نوشته‌اند: «این کشاکش و نبرد به صریح‌ترین شکل در مواجهه حاکمیت با مادران و مادرانگی طی سالها نمایان شده است.»

امضاکنندگان این بیانیه با بیان اینکه “حکومت به‌رغم‌ تاکید بر مادر بودن زنان برای پابند کردنشان به خانه، مادرانگی زنان معترض را تاب نمی‌آورد”، نوشته‌اند: «زنان‌بسیاری فرزندان خود را در زندان به دنیا آورده و بزرگ کرده‌اند؛ مادرانی‌حتا از دیدن جسد و محل دفن فرزندان خود محروم شده‌اند؛ مادرانی به جرم‌خونخواهی فرزند خود یا درخواست آزادی فرزندشان به زندان روانه شده‌اند؛ یا مجبور به ترک فرزند چند ماهه خود شده‌اند و سالها بدون‌حتی یک روز مرخصی در هجران فرزندان خود در زندان گذراندهاند؛ مادرانی که حتی از ملاقات و دیدن فرزندانشان در سالن‌های ملاقات زندان‌ها محروم مانده‌اند؛ و مادران بی‌قراری هم ‌پشت درهای زندان ساعت‌ها در انتظار بدیهی‌ترین حق خود و در آغوش کشیدن فرزندشان رنجی مشابه را متحمل می‌شوند.»

“رفتارهای غیرانسانی” حاکمیت با زنان

بیانیه اعتراضی زندانیان سیاسی زن از اوین در ادامه با اشاره به “جدال حاکمیتی زن‌ستیز با زنان و مادرانی که برای آزادی و عدالت برخاسته‌اند”، به نمونه‌هایی از “رفتارهای غیرانسانی” با این زنان و مادران اشاره کرده و نوشته است: «تنها در چند ماه گذشته فرنگیس مظلوم‌ به رغم بیماری به جرم دفاع از پسرش، سهیل عربی، بازداشت شد. مادر علیرضا شیرمحمدی به دلیل نداشتن ۸۰ میلیون‌تومان وثیقه، فرزند خود را در زندان از دست داد. راحله اصل احمدی به جرم خواست آزادی فرزندش، صبا کرد افشاری، بازداشت شد، و موارد متعدد دیگر.»

زندانیان سیاسی زن محبوس در اوین به جدیدترین موارد از این نوع برخوردها نیز پرداخته و نوشته‌اند: «دختر ۵ ساله نازنین زاغری، گیسو رتکلیف، به ناچار ایران را ترک کرد تا بعد از ۳ سال و ۸ ماه، به دور از مادر، نزد پدر زندگی کند. این‌در حالیست که مسوولان به طور ضمنی آزادی او را مشروط به نتیجه مذاکره و معامله با بریتانیا کرده‌اند و آنچه در این میان نادیده گرفته می‌شود، انسان‌ها، حقوق آنها، عدالت و حقیقت است. از این منظر، عملکرد هر دو حکومت دو روی یک سکه است.»

نازنین زاغری، شهروند دوتابعیتی ایرانی−بریتانیایی که به اتهام مشارکت در “براندازی نرم” به پنج سال زندان محکوم شده، خود نیز حدود دو هفته پیش در نامه‌ای از اوین از عملکرد جمهوری اسلامی در پرونده خود انتقاد کرده و با بیان اینکه “کشورم مرا در ازای مبلغ هنگفتی به حراج گذاشت”، گفته بود “سیاستمداران” از او و دخترش به عنوان “ابزاری” برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

“جامعه تاب این ستم‌ها را نخواهد آورد”

در ادامه بیانیه زندانیان سیاسی محبوس در اوین می‌خوانیم: «ما امضاکنندگان این بیانیه که برخی‌مان خود سالیان دراز رنج‌هجران فرزندانمان را تجربه کرده‌ایم، بار دیگر اعتراض خود را به ستم بر زنان، رفتارهای غیرانسانی و بی‌عدالتی اعلام می‌کنیم.»

امضاکنندگان این بیانیه در نهایت تأکید کرده‌اند که زنان ایران “در این سو یا آن سوی دیوار زندان” بر این باورند که «وجدان بیدار جامعه، تاب این ستم‌ها را نخواهد آورد و نه دیرهنگام، بلکه در سپیده‌دمی نزدیک، با عمل و اراده و هر لحظه، رهایی مادران رنج‌کشیده این سرزمین را فراهم خواهد ساخت. دست در دست هم به امید روزهای روشن، صدای مادران در بند باشیم که این عمل سرفصل رهایی وجدان دردآلود جامعه بشری است.»

بیانیه زنان زندانی محبوس در اوین که تاریخ مهرماه ۱۳۹۸ را بر خود دارد، به امضای ۱۷ تن از این زندانیان سیاسی رسیده است. یاسمین آریانی، مریم اکبری منفرد، سیما انتصاری، ارس امیری، مرضیه امیری قهفرخی، لیلا حسن‌زاده، نازنین زاغری، زهرا زهتابچی، آتنا دائمی، فاطمه ضیایی، منیره عربشاهی، نگین قدمیان، صبا کرد افشاری، ندا ناجی، نرگس محمدی، فرشته محمدی و سپیده مرادی امضاکنندگان این بیانیه اعتراضی هستند.

The post زنان ایران “در آنسو یا آنسوی دیوار”! appeared first on کانون فرهنگی-سیاسی خلق تورکمن.

خبرگزاری هرانا – نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر با نوشتن نامه ای از بند زنان زندان اوین ضمن ابراز خوشحالی از تلاش زنان ایرانی برای مطالبه حقوق خود و پایان دادن به حجاب اجباری، این تلاش ها را مسالمت آمیز و خلاقانه خوانده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر نامه ای خطاب به مردم ایران و فعالان حقوق بشر نوشته است.

در بخشی از این نامه می‌خوانیم: “۴۰ سال پیش راهی بس سخت پیش پای ملت ایران گشوده شد. زنان نیز سهم بزرگی از این راه سخت و دشوار را تا به امروز پرداخته‌اند. کنترل شبانه روزی، شخصیت و جسم و جان و روح آنان را نشانه رفت اما آنها برخلاف انتظار روئیدند و بالیدند و سعی کردند به این کنترل شبانه روزی پایان دهند”.

متن کامل این نامه در ادامه می‌آید:

هم‌میهنان گرامی و فعالان حقوق بشر!

از داخل زندان، خبرهایی از زنان سرزمین‌ام می‌شنوم که مرا غرق شادی و خوشحالی می‌کند.

تلاشی که امروزه بانوان ایرانی برای آزادی و حق انتخاب پوشش‌شان می‌کنند، تحسین‌برانگیز است. این تحسین بیش از هر چیز به دلیل روش مسالمت‌جویانه‌ای است که انتخاب کرده‌اند و در مقابل با احکامی مجموعا چند صد ساله مواجه شده‌اند.

۴۰ سال پیش راهی بس سخت پیش پای ملت ایران گشوده شد. زنان نیز سهم بزرگی از این راه سخت و دشوار را تا به امروز پرداخته‌اند. کنترل شبانه روزی، شخصیت و جسم و جان و روح آنان را نشانه رفت اما آنها برخلاف انتظار روئیدند و بالیدند و سعی کردند به این کنترل شبانه روزی پایان دهند.

شال‌های سپیدشان را برسر چوبی در خیابان به اهتزاز درآوردند. جای پای دختران خیابان انقلاب گل گذاشتند و در مترو و خیابان به همنوعان‌شان گل دادند. اما به ازای هر شاخه گلی، سالیانی حبس دریافت کردند و بی‌شکوه و شکایتی راهی زندان شدند.

من نیز از داخل زندان برای بانوان هموطنم که خلاقانه و مسالمت‌آمیز در این راه دشوار تلاش می‌کنند تا به حجاب اجباری پایان دهند، گل و بوسه می‌فرستم.

همچنین خبردار شدم تعدادی از هموطنانم در بازجویی‌ها بابت فعالیت‌های حمایتی‌شان از من مورد بازخواست قرار گرفته‌اند. من ضمن تقدیم صمیمانه‌ترین سپاس‌هایم از لطف و مهری که جاری می‌سازند، توجه خود و هموطنان‌ام را به تلاش جمعی‌مان جهت ارتقاء خرد جمعی، فراتر از افراد و اشخاص جلب می‌کنم.

بگذار دنیا با حیرت به تلاش جمعی‌مان برای حقی عادی و ابتدایی بنگرد. این حق روزی نه چندان دور به ما بر می‌گردد.

با صمیمانه‌ترین درودها

نسرین ستوده / اوین / مرداد ۹۸″

در خصوص نویسنده این نامه گفتنی است که نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر محبوس در زندان اوین در اسفندماه سال گذشته در پرونده دوم خود از بابت ۷ عنوان اتهامی به ۳۳ سال حبس تعزیری و ۱۴۸ ضربه شلاق محکوم شد. گفته می شود از این حکم سنگین میزان ۱۲ سال حبس قابلیت اجرایی دارد.

از طرفی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران پیش از این در یک پرونده دیگر، نسرین ستوده را به اتهام “اجتماعی و تبانی علیه امنیت کشور” به پنج سال حبس محکوم کرده بود و این حکم در مرحله تجدید نظر به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ارجاع شده است. وی هم اکنون در بند زنان زندان اوین بسر می برد.

نسرین ستوده پیش از این در شهریورماه سال ۸۹ نیز بازداشت و به ۱۱ سال حبس، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر به ۶ سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از وکالت کاهش یافت. وی از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ تا ۲۷ شهریور ۱۳۹۲ به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی»، در زندان اوین به سر برده است.

The post نسرین ستوده؛ تلاش های زنان برای پایان دادن به حجاب اجباری مسالمت آمیز و خلاقانه است appeared first on کانون فرهنگی-سیاسی خلق تورکمن.